Bitcoin handluje w okolicach USD 63,278, tracąc 3.00% w ujęciu 24 godzin, podczas gdy łączna wartość likwidacji na kontraktach BTC wyniosła USD 156.49M i uderzyła głównie w długie pozycje. Z tej kwoty USD 133.48M przypadło na likwidacje longów, a obroty spot w 24 godziny wzrosły do ok. USD 26.61B. Łączna kapitalizacja rynku aktywów cyfrowych spadła o 2.83% do ok. USD 2.253T, co wpisuje ruch BTC w szersze cofnięcie na rynku.

Amerykańskie spotowe ETF-y na bitcoina odnotowały dwa kolejne dni odpływów netto o łącznej wartości ponad 4.65亿美元, po krótkim powrocie do napływów. Analitycy wskazują, że odwrócenie trendu odzwierciedla ostrożniejsze nastawienie inwestorów, a nie masową wyprzedaż. Uwaga rynku koncentruje się na zaplanowanym na ten tydzień posiedzeniu Rezerwy Federalnej, a nowe wskazówki dotyczące ścieżki polityki pieniężnej mają bezpośrednio kształtować krótkoterminowe perspektywy aktywów kryptowalutowych, w tym BTC.

Skala amerykańskiego długu publicznego zbliża się do 40 bln USD, co podsyca obawy o długoterminową siłę nabywczą dolara i trwałość finansów publicznych. Ten wskaźnik makroekonomiczny bywa przywoływany przez zwolenników Bitcoina jako argument na rzecz tezy o nadmiernej emisji pieniądza fiducjarnego. W efekcie wzmacnia to narrację o Bitcoinie jako zabezpieczeniu przed inflacją i „cyfrowym złocie” niezależnym od państw. Tekst nie wskazuje konkretnych mechanizmów powiązań z innymi aktywami kryptowalutowymi ani nie opisuje zmian polityki, zdarzeń technologicznych czy danych on-chain wspierających te wnioski.

W tym tygodniu rynki koncentrują się na posiedzeniu FOMC i komunikacji Fed w sprawie polityki pieniężnej. Wcześniej liczba wniosków o zasiłek dla bezrobotnych w USA spadła do poziomu bliskiego najniższemu od niemal 60 lat, co wzmocniło jastrzębie nastawienie Fed i perspektywę utrzymania wysokich stóp. Bitcoin handluje obecnie nieznacznie powyżej 200-tygodniowej SMA, uznawanej za kluczowe długoterminowe wsparcie. Na tle geopolitycznym po raz pierwszy od dwóch tygodni nie odnotowano doniesień o amerykańskich uderzeniach na Iran, choć ryzyka pozostają.

Raport Morgan Stanley wskazuje, że w latach 2026–2027 w USA może zabraknąć łącznie 38 gigawatów mocy potrzebnej do planowanej rozbudowy centrów danych AI. Firma ocenia, że atrakcyjną opcją może być przekształcanie istniejących operacji wydobycia bitcoina oraz megawatów będących „w pipeline” na potrzeby centrów danych AI, zwłaszcza ze względu na przewagę czasu do uzyskania zasilania oferowaną przez dostawców „powered shell”, według Morgan Stanley.

Według artykułu nagły zwrot Fed w kierunku bardziej jastrzębim, w połączeniu z lepszymi od oczekiwań danymi z gospodarki USA, sprawił, że rynek całkowicie porzucił oczekiwania na obniżki stóp w tym roku, co doprowadziło do zacieśnienia płynności i wspólnej korekty aktywów ryzykownych. W trakcie tego ruchu XRP zszedł do kluczowego wsparcia na poziomie 1 USD i pozostawał pod presją razem z bitcoinem. Tekst wskazuje jednocześnie na czynniki popytowe, takie jak instytucjonalny popyt na ETF, akumulacja przez „wieloryby” oraz rytm historycznych cykli, ale podkreśla, że krótkoterminowo dominuje presja makro, a XRP znalazł się w „strefie okazji”, a nie przy pewnym dołku.

Europejski Bank Centralny (EBC) realizuje plan emisji obligacji o wartości 51,8 mld euro, określany jako „mur obligacyjny”. Taka operacja ma wchłonąć znaczną część płynności z systemu finansowego strefy euro i zwiększyć presję na już kurczącą się globalną pulę kapitału. Bitcoin, traktowany jako typowe aktywo ryzykowne, ma odczuwać to zacieśnienie, ponieważ napływy kapitału do BTC są bezpośrednio wrażliwe na warunki płynności. Tekst nie wskazuje innych aktywów kryptowalutowych ani konkretnych terminów działań polityki, podkreślając jedynie rywalizację BTC z emisją obligacji EBC o ten sam kapitał.

Tytuł artykułu sugeruje, że inwestorzy grający na wzrost Bitcoina stoją przed bezprecedensową od 17 lat próbą w otoczeniu makroekonomicznym. Teza koncentruje się na tym, że warunki makro mają podważać logikę utrzymywania ekspozycji na BTC. W materiale nie podano jednak konkretnych danych ani wskazań polityki gospodarczej czy mierników makro, które pozwalałyby tę ocenę zweryfikować. Nie wyjaśniono też, do jakiego punktu odniesienia nawiązuje sformułowanie „17 lat”.